Rozdział 10

Więc mamy już "10". Starałam się, aby dzisiejszy rozdział był dłuższy i sądzę, że mi się udało. Zapraszam do czytania i Pozdrawiam :*

*Miu*

Jechałam z Gerardem do szpitala. Pędził tak szybko, że złamał chyba wszystkie przepisy drogowe. Ari i Shaki z Milanem zostali w domu. Natomiast Dani od razu ruszył w kierunku szpitalu po moim telefonie. Cały czas płakałam i nie mogłam się uspokoić. Dotarliśmy na miejsce. Weszliśmy szybko do szpitala i liczyło się tylko to, żeby jak najszybciej odnaleźć salę gdzie leży Leo. Podeszliśmy do recepcji.

-Gdzie leży Leo Messi?-zapytał Geri (ja nie byłam w stanie mówić).

-Sala numer 27-odpowiedziała zaskoczona recepcjonistka.

Pobiegliśmy szybko w kierunku sali i kiedy już dotarliśmy zauważyliśmy Alvesa siedzącego na krześle.

-Wiesz już coś?-zapytałam wciąż zapłakana.

-Nie-odpowiedział.

Kiedy na mnie spojrzał dostrzegłam, że też miał łzy w oczach. Po chwili zawołał nas lekarz. 

-Wy pewnie do pana Messiego-powiedział.

-Tak-odpowiedział szybko Gerard.

Więc może zacznę od początku nazywam się Ryan Luiz i to ja zajmuję się Leo Messim.

-Może pan przejść do rzeczy?-zapytałam zdenerwowana.

Lekarz tylko na mnie spojrzał zaskoczony i zaczął mówić

-Pan Messi miał wypadek. A właściwie ktoś umyślnie chciał wyrządzić mu krzywdę. Kiedy pan Messi ruszył na zielonym świetle jakieś auto celowo w niego wjechało po czym sprawca uciekł. Właśnie przeszedł operację podczas której w pewnym momencie przestało pracować serce, jednak udało się go uratować. Stracił bardzo wiele krwi. Miał bardzo dużą ranę w brzuchu wyrządzoną przez odłamki szkła. Na szczęście krwotok udało się w porę zatrzymać. Teraz leży nie przytomny, a właściwie w śpiączce.

Na te słowa zaniosłam się płaczem. Gerard od razu mnie przytulił. Ale jemu też nie było łatwo zarówno on jak i Dani też płakali. Uspokoiłam się po chwili, aby dokończyć rozmowę z lekarzem.

-Jest szansa, że się wybudzi?

-Tak jest słaby, ale jego organizm walczy co można było dostrzec podczas operacji.

-Czy oprócz rany na brzuchu, jest jeszcze coś?

-Parę siniaków i zadrapań na twarzy po za tym nie ma nic.

-Czy kiedy się wybudzi jest jakaś szansa, aby mógł jeszcze wejść na boisko?

-Jeśli się wybudzi to tak. Przed nim terapia, ale będzie mógł grać.

-Kiedy powinien się wybudzić?

-W każdej chwili może to potrwać parę godzin, dni, tygodni, miesięcy, a nawet lat.

Na te słowa znów wyleciały łzy z moich oczu, ale musiałam być silna dla Leo i dla naszego dziecka, które noszę pod sercem.

-Czy mogę go zobaczyć?

-Oczywiście, jednak myślałem że wolałaby pani najpierw porozmawiać z policjantami. Czekają u mnie w gabinecie.

-Miu idź do Leo. Ja i Dani pójdziemy do policjantów-powiedział Gerard.

Słabo się do niego uśmiechnęłam i mu podziękowałam.

-Geri zaczekaj, daj znać jeszcze Shakirze i Ari.

-Dobrze-odpowiedział.

Weszłam po cichu do sali i ujrzałam mojego ukochanego podłączonego do jakiś urządzeń. Był nieprzytomny. No tak, przecież jest w śpiączce. Podeszłam niepewnie do jego łóżka i usiadłam na krześle obok. Złapałam jego rękę i najzwyczajniej w świecie znów zaniosłam się płaczem. 

-Leo obudź się, przecież ja nie potrafię bez ciebie żyć.

Odpowiedziała mi głucha cisza. Wzięłam jego dłoń i położyłam ją sobie na brzuchu. Uśmiechnęłam się przez łzy i powiedziałam

-Będziemy mieć dziecko. 

Po tych słowach przytuliłam się do niego i sama nie wiem kiedy zasnęłam.

*Po kilku godzinach*

-Hej, obudź się.

Podniosłam się szybko i ujrzałam pochylającą się nade mną moją siostrę i Shakirę.

-Może już lepiej pojedziesz do domu co? Gerard cię odwiezie, a Ari, ja i Dani zostaniemy przy Leo. Jeśli coś się będzie działo to do ciebie zadzwonimy-powiedziała Shaki po czym blado się uśmiechnęła.

-Nie jestem pewna.

-Musisz odpocząć, zrób to dla dziecka i Leo-tym razem głos zabrała moja siostra.

-Ok.

Pocałowałam Leo ostatni raz w czoło i wyszłam z sali. Tam już na mnie czekał Geri, więc podeszłam do niego i ruszyliśmy w stronę domu Lio.

-Wiesz czyja to sprawka?-zapytałam i ledwo co powstrzymałam się od kolejnych łez.

-Tak, ale nie myśl teraz o tym.

-Geri powiedz mi, chcę wiedzieć.

-To był Nacho-spojrzał na mnie niepewnie.

Pokiwałam tylko głową i zadałam kolejne pytanie.

-Złapali go już?

-Tak.

-To dobrze.

Byliśmy już na miejscu, pożegnałam się z Gerim i ostatni raz upewniłam go, że dam sobie radę. Weszłam do domu i pierwsze co zrobiłam to osunęłam się po drzwiach i znów zaczęłam płakać.

Siedziałam tak z dobre 20 minut po czym wstałam i od razu położyłam się do łóżka. Nie przyszło mi to łatwo, ale w końcu zasnęłam.

*Następny dzień, Miu*

Wstałam koło godziny 11. Pierwsze co zrobiłam to odwróciłam się w drugą stronę i tak bardzo pragnęłam tam zobaczyć jeszcze śpiącego Leo. Myślałam, że to wszystko to tylko zły sen, ale nie.

Usłyszałam dzwonek do drzwi i niechętnie wstałam, żeby je otworzyć. To była Ari i Shaki. Weszły i bez słów mnie przytuliły. Zrobiłyśmy śniadanie i zjadłyśmy. O godzinie 12 usiadłyśmy przed telewizor, ponieważ Barca gra dziś mecz. Niestety nie zagra Leo (z wiadomych przyczyn). Chłopaki byli smutni i było widać, że każdy z nich tęskni za Leo. Przed meczem Xavi wziął mikrofon i stanął na środku boiska. Camp Nou ucichło i słuchało co kapitan Blaugrany ma do powiedzenia.

-Jak zauważyliście nie ma tu z nami dzisiaj Leo Messiego. Miał on wypadek i nie zagra.

 Kibice zaczęli płakać i czekali tylko na dalsze słowa Xaviego.

-Ale przysięgamy, że wygramy ten mecz dla niego.

Wszyscy krzyczeli "Messi". Przeciwko komu dziś grała Duma Katalonii? Otóż przeciwko swojemu największemu wrogowi Realowi Madryt.

Mecz się zaczął i już w 10 minucie z główki strzelił Pique. Nie cieszył się tylko podbiegł do kamery i podniósł koszulkę. Pod spodem miał drugą na której było to zdjęcie i napis "Leo obudź się"

Zaniosłam się płaczem, ale oglądałam dalej. Kolejny gol należał do Królewskich i w tej chwili był remis. Jak się okazało nie na długo . Tym razem bramkę dla nas strzelił Alves (nie zdarzało się to często). I zrobił coś podobnego do Gerarda tylko, że to było to zdjęcie (napis był taki sam)

Mecz dobiegał końca i wszyscy myśleli, że właśnie końcowy wynik to 2:1 dla Barcy, ale nie. W 89 minucie strzelił Bartra. Miał na koszulce ten sam napis i to zdjęcie 

Spojrzałam na Shaki, która się uśmiechnęła i powiedziała.

-Wszyscy mieli dzisiaj takie koszulki, jedyna różnica to zdjęcia.

Pokiwałam jej głową i usłyszałam mój telefon. Szybko go odebrałam.

-Mamy go-powiedział dwa krótkie słowa lekarz Leo.

Rozłączyłam się i momentalnie zaczęłam płakać ze szczęścia.

-Co się stało?-zapytała Shaki.

-Obudził się.

-W takim razie jedziemy do szpitala. 

Podczas naszej drogi Ari zadzwoniła do trenera. Ciekawe co teraz dzieję się na boisku (pomyślałam). Byłam taka szczęśliwa, że mój Leo w końcu się obudził. 

*Gerard* 

Mecz się zakończył naszym zwycięstwem, ale my raczej nie byliśmy z tego zadowoleni. Podszedł do mnie trener z tymi słowami.

-Leo się wybudził ze śpiączki.

Uśmiech wkradł się na moją twarz i nie mogłem dłużej dusić w sobie tego szczęścia. Zacząłem biegać po boisku jak powalony.

-Geri uspokój się, Leo jest w śpiączce a tobie już kompletnie odbija-powiedział do mnie z kwaśną miną Marc.

-Zawołaj tu chłopaków.

-Ale po co?-zdziwił się.

-Zrób to.

-Ok.

Już po chwili wszyscy mnie okrążyli i czekali na to co powiem.

-Leo się wybudził. 

Chłopaki się na mnie rzucili i właśnie w tej chwili cała FCB była do siebie wtulona. Bravo podbiegł do kibiców i powiedział im to. Już po chwili można było usłyszeć radosne okrzyki i płacz szczęścia. Graliśmy dziś finał o Puchar Króla co oznaczało, że go wygraliśmy. Wzięliśmy puchar i już po chwili byliśmy wszyscy w drodze naszym autobusem do szpitala do Leo.

To by było na tyle. Dalsza część dzikiego szczęścia jutro. Komentować ;)