Rozdział 18

Mimo szkoły udało się, jest kolejny rozdział. Niestety w planach mam już tylko około dwa rozdziały i epilog. Jednak myślałam nad tym, aby po zakończeniu tego bloga stworzyć następnego. Mam bardzo dużo pomysłów, ale jeszcze nie jestem pewna czy ktoś chciałby to czytać. Zapraszam do czytania dzisiejszego rozdziału i Pozdrawiam :*

*Miu*

Wstałam niechętnie i zauważyłam, że Leo nie ma obok. Dziwne zawsze wstaje po mnie, a dzisiaj to on wcześniej wstał. Dopiero po chwili zauważyłam karteczkę na stoliku. Wzięłam ją i przeczytałam na głos.

-Nie wstawaj kochanie. Zaraz wrócę.

Uśmiechnęłam się do siebie i po chwili do sypialni wszedł szczęśliwy Lio z tacą, na której było przygotowane śniadanie.

-Dzień dobry wam śpioszki-powiedział.

Podszedł i położył tackę na szafkę, a sam ucałował najpierw mnie, a później brzuszek. Często całuje lub głaszcze mój brzuch od kiedy się dowiedział, że zostanie ojcem. Widać bardzo się cieszy z tego powodu. Jestem taka szczęśliwa u boku Leo i wiem, że nikt ani nic nam tego szczęścia nie odbierze.

-Jakie plany na dziś?-zapytałam.

-A więc tak. Ja jadę na trening i dziś wrócę trochę później niż zwykle, bo o 16:30, a ty jesteś skazana na zakupy z Ari i Shaki.

-No dobra, a o której?

-Za pół godziny, więc musimy się zbierać.

Po zjedzeniu i szykowaniu się, które zarówno mi jak i Leo zajęło 15 minut, pożegnałam się z nim i on pojechał na trening, a ja czekałam na Shaki i moją siostrę. Nie czekałam długo, bo już po 10 minutach były u mnie. Zamknęłam dom i pojechałyśmy samochodem Shaki do centrum.

*3 godziny później*

Shaki poszła do sklepu NIKE, a Ari do spożywczego, żeby kupić sobie butelkę wody. Ja natomiast udałam się do sklepu z ulubioną marką Leo i moją Tak zgadliście. ADIDAS. Chodziłam i przeglądałam damskie bluzy, kiedy na kogoś wpadłam. Była to kobieta. Niska tak jak ja, więc byłyśmy równego wzrostu. Miała brązowe oczy i bardzo długie włosy w tym samym kolorze.

-Przepraszam nie chciałam-powiedziałam i chciałam odejść.

-Nic się nie stało Miu-odrzekła nieznajoma. Zdziwiło mnie to.

-Czy my się znamy?

-My nie, ale obie znamy Messiego.

-Przepraszam, ale nie bardzo wiem o co ci chodzi. Kim w ogóle jesteś?

-O przepraszam, nie przedstawiłam się. Jestem Antonella Roccuzzo. Przyjaciółka Leo z dzieciństwa. Mieszkaliśmy obok siebie w Rosario i....

-Po co mi to mówisz? Widzę, że nie o to chodzi. Możesz przejść do rzeczy?

-Ok więc masz to i powodzenia.

Dała mi kopertę i odeszła. Chciałam ją otworzyć, ale zaczepiła mnie moja siostra i Shaki.

-Jedziemy do domu. Chłopaki zaraz wrócą.

-Ok.

Po paru minutach drogi pożegnałam się z dziewczynami i weszłam do domu. Usiadłam na kanapie i postanowiłam otworzyć kopertę od tej całej Antonelli. Otworzyłam i moim oczom ukazało się zdjęcie na którym MÓJ narzeczony i ojciec naszego dziecka całuje się z Roccuzzo. Poczułam jak do oczu napływają mi łzy.

Pobiegłam na górę i zaczęłam pakować swoje rzeczy. Kiedy skończyłam położyłam na stole te zdjęcia i wybiegłam zapłakana z domu. Najbliżej miałam do rodziny Pique, więc właśnie tam się udałam. Zapukałam do nich, a drzwi otworzył mi Gerard. Nic nie mówiąc przytulił mnie do siebie i odebrał mi z rąk torbę.

-Shaki, chodź tu-zawołał.

-Geri nie mam teraz czasu-odpowiedziała piosenkarka. 

Musiała usłyszeć mój donośny płacz, bo już po chwili tuliła mnie do siebie. Zaprowadziła mnie do salonu, a Geri poszedł mi zrobić ciepłej herbaty. Kiedy się uspokoiłam to wszystko im opowiedziałam. Głos zabrał obrońca.

-Ale Antonella to była dziewczyna Leo. Zerwał z nią już dawno temu. Roccuzzo go zdradziła i przyznała, że zależało jej tylko na jego pieniądzach. Są dwie opcje albo pan święty Messi cię oszukał za co zginie z moich rąk, a druga to to, że Antonella chciała się zemścić.

-Geri sama nie wiem w co mam wierzyć.

-Odpocznij, rozwiążemy to jutro. Nie możesz się denerwować w twoim obecnym stanie-powiedziała Kolumbijka.

*Leo*

Wszedłem do domu i zawołałem.

-Kochanie jestem!

Nikt mi nie odpowiedział. Miu nigdzie nie było. Po obejściu całego domu wkroczyłem w końcu do salonu. Podszedłem do stołu na którym leżały jakieś zdjęcia. Podniosłem je i wykrzyczałem.

-Kurwa Antonella. Zabiję ją.

Byłem wściekły, wyrzuciłem zdjęcia do kosza i udałem się do domu Pique z nadzieją, że tam właśnie przebywa Miu. Po około 10 minutach, byłem już na miejscu. Zapukałem do drzwi i na widok Gerarda od razu rzuciłem pytanie.

-Jest Miu?

-Tak jest, ale nie wiem czy będzie chciała z tobą rozmawiać-powiedział bardzo poważny.

-Oj Pique nie denerwuj mnie i pozwól mi się wytłumaczyć.

-Więc słucham.

-Nie tobie tylko Miu.

-Messi wpuszczę cię, ale wiedz jedno. Jeśli na prawdę ją skrzywdziłeś to zrobię ci za darmo operację plastyczną. A efekty piękne nie będą.

-Geri dobrze wiesz, że nigdy bym jej nie skrzywdził.

Po tych słowach Hiszpan wpuścił mnie do środka, a ja od razu udałem się do salonu kierując się głosem mojej ukochanej. Siedziała na fotelu i płakała. Kiedy Shaki mnie zobaczyła to powiedziała.

-Ok to wy sobie porozmawiajcie, a ja i Gerard pójdziemy pobawić się z Milanem-po tych słowach wyszła. 

Ja niepewnie podszedłem do Miu i uklęknąłem przed nią. Przez dłuższą chwilę pomiędzy nami panowała cisza, którą przerwałem.

-Miu te zdjęcia są nieprawdziwe.

Spojrzała na mnie i najzwyczajniej w świecie mnie przytuliła. Na początku mnie to zdziwiło, ale odwzajemniłem uścisk. Miu się odezwała.

-Leo przepraszam, że od razu uciekłam. Ale kiedy zobaczyłam te zdjęcia to pękło mi serce. Później Gerard opowiedział mi o Antonelli  i waszej przeszłości.

-Miu już dobrze. Cieszę się, że wierzysz mi, a nie tej całej Roccuzzo. A tak w ogóle skąd masz te zdjęcia?

-Spotkałam Antonellę dzisiaj w centrum i dała mi te zdjęcia.

-Zabiję, jak mogła chcieć zrujnować nasz związek?

-Leo skończmy ten temat. Wrócimy do domu?

-Tak, chodź.

Przytuliłem ją i w tym momencie do salonu weszła uśmiechnięta Shaki i Gerard.

-Jak dobrze, widzieć was znów szczęśliwych-powiedziała Shaki.

-Zostaniecie na obiad?-tym razem odezwał się Gerard.

-Nie chcemy przeszkadzać-odpowiedziałem.

-Czyli zostajecie-powiedzieli równo.

Już po paru minutach jedliśmy obiad. Cieszyłem się, że Miu mi uwierzyła, a Antonellę mam ochotę za to udusić. Jak mogła wymyślić coś takiego? Czego ona w ogóle ode mnie chce? Mam nadzieję, że zniknie z mojego życia raz na zawsze i już nigdy nie wróci.

Oto koniec dzisiejszego rozdziału, jak pójdzie dobrze to jutro już ostatni i pojutrze epilog. Przywiązałam się do tego bloga, ale nie mogę go prowadzić w nieskończoność, bo w końcu by się wszystkim znudził. Czy powstanie następny blog? Jeśli ktoś będzie chciał czytać to co piszę to tak. A teraz komentować ;)

Aww... Leo <3